maandag 15 jun 2009 door Jens Pas (De auteur Jens Pas is adviseur rond innovatie en motivatie en verhalenverteller. Omdat mensen meer dan ooit belangrijk zijn)

Heel heel ver weg, in een donker bos, leefde een Koning met zijn Koningin en zijn dochter. Tenminste, de dochter was van de koning, maar niet van de Koningin. De koning was hertrouwd zoals dat soms ging in dat verre land. De koningin wou zangeres worden. En alhoewel ze eigenlijk geen talent had, ze had wel geld en ze was de vrouw van de koning. Dus dat scheelde een stuk om een hit te scoren. En zoals men kon vermoeden, was de koningin van het ijdele soort. Googletje, Googletje, aan de wand...wie is de populairste van het land? De koningin googelde minstens twee maal per dag om na te gaan of ze nog altijd bovenaan in de zoekresultaten stond. En zowaar, ze stond steeds met stip op nummer één. Iedereen hield van de koningin, zo vertelde Google.

Tot op een ochtend ze opnieuw voor Google zat en zag dat Sneeuwwitje op nummer één stond. Ze bleef niet bij de pakken zitten en vatte het plan op zichzelf terug op nummer één te krijgen en om als bijkomende bonus Sneeuwwitje uit de weg te ruimen.

Ze logde in op facebook en stuurde naar iedereen die ze kende en iedereen die ze niet kende een uitnodiging om vrienden te worden. Van al deze personen waren er voldoende die zelf ook ijdel genoeg waren om die vriendschap te bevestigen - wie wil er nu geen koningin als vriendin - waardoor de koningin in een mum van tijd meer dan duizend vrienden had. Ze sms-te naar de jager met de opdracht Sneeuwwitje uit de weg te ruimen, voor alle zekerheid. De jager antwoordde "ok" waarna hij op twitter schreef dat hij Sneeuwwitje zocht. In enkele minuten kreeg de jager zoveel tips dat het een klein kunstje zou worden om haar dood te cyberpesten. Toen de jager echter op de website van Sneeuwwitje terecht kwam, werd hij vertederd door zoveel schoonheid dat hij wou afzien van zijn opdracht. Hij wist echter dat, als de Koningin zou blijven vaststellen dat Sneeuwwitje het meest populair was, hij zelf het slachtoffer van haar woede zou zijn. Daarom besloot hij Sneeuwwitje gewoon zwart te maken in plaats van te doden. Een zwart Sneeuwwitje is zo goed als een dood Sneeuwwitje, zo dacht hij. Hij hackte haar website, manipuleerde haar foto's met photoshop en verspreidde allerlei roddels over haar leven. Her en der doken blote Sneeuwwitjes op, in de meest bedenkelijke omstandigheden.

Sneeuwwitje was totaal ontredderd. Ze wist niet wat gedaan. Ze huilde uit op Netlog en ontmoette daar zeven bloggers. En zoals dat met bloggers altijd gaat, die zitten zo vaak en zo lang achter hun computerscherm dat ze zichzelf en hun huishouden compleet verwaarlozen. In ruil voor hun hulp poetste Sneeuwwitje het huis van de zeven bloggers. Ondertussen blogden de Zeven over Sneeuwwitje en hoe die hun leven aan het veranderen was. Ze liepen er zowaar gekamd en gewassen bij. De douche was als het ware een herontdekking. De verhalen die de bloggers publiceerden werden gretig gelezen door menig internaut. Iedereen wou weten hoe het Sneeuwwitje verging. Via de webcams van de zeven bloggers kon men meekijken en meezingen met de liedjes die Sneeuwwitje onder het huishoudelijke werk zong. Op Myspace werden Sneeuwwitje-clubs opgezet met haar liedjes en die van haar bewonderaars. Zo'n onbevangenheid en zo'n mooi meisje! Ze was de ontdekking van het jaar. Het talent waarop iedereen had zitten wachten.

En zo kwam het dat, toen de koningin op een dag opnieuw google raadpleegde, ze vaststelde dat Sneeuwwitje meer dan ooit de nummer één was geworden. De koningin beet in de appel en stierf.

Gepubliceerd door: Ardris | Categorie: Trends

Een voorbeeld van goede reclame

Kijkgedrag bij televisiereclames werd ooit onderzocht door te tellen hoeveel mensen tijdens de reclame naar de wc gingen. Tegenwoordig gaat dat anders. Econome Josephine Woltman Elpers bestudeerde de oogbewegingen van kijkers van een televisiespotje. Volgende week donderdag promoveert zij op haar onderzoek naar zapgedrag bij televisiereclames.

Ook al is niet iedereen het er altijd mee eens, Josephine Woltman Elpers blijft aan de buis gekluisterd als er een reclamespotje langs komt. Een televisiereclame kan ze niet meer normaal bekijken. Zelfs slechte commercials wil ze zien. Ze is niet de enige, ontdekte ze. “Dat was heel grappig. Mensen zeggen allemaal dat ze nooit naar televisiereclames kijken omdat ze wegzappen. Vervolgens kunnen ze wel vertellen wat slechte tv-reclames zijn.”
Woltman Elpers, verbonden aan de vakgroep marktkunde en marktonderzoek bij de economische faculteit, onderzocht voor haar proefschrift het kijkgedrag bij televisiereclames. De econome wilde weten op welk punt van de reclame een kijker wegzapt. Seconde voor seconde onderzocht ze de reactie op een televisiereclame en ontdekte dat kijkers wegzappen op het moment dat een reclame een hoog informatiegehalte heeft, terwijl dat bij een hoog amusementsgehalte niet gebeurt. Als compensatie tegelijkertijd veel informatie en amusement in een commercial stoppen blijkt niet te werken. “Het veroorzaakt een boomerang effect”, zegt Woltman Elpers. “Kijkers kunnen niet beide tegelijk verwerken en zappen dus nog sneller.”

De econome bekeek ook de rol van humor in een commercial. Waar kun je de grap het beste plaatsen, zodat mensen de reclame goed vinden? “Zorg voor een positief verrassingseffect en bouw dat op tot een climax. Geef daarna pas de uitkomst van de grap”, meent Woltman Elpers.
Zelf noemt ze het interessantste onderdeel van haar onderzoek het bestuderen van de oogbeweging bij het kijken naar reclame. Dit was nog nooit eerder gedaan. Met infrarood licht mat Woltman Elpers elke 1/50e seconde de positie van de oogpupil. Keek die ergens iets langer naar, dan was er sprake van fixatie en dus verwerking van informatie. Bijna tachtig procent van de consumenten bleek naar hetzelfde punt op het beeld te kijken. Gek genoeg, zo ontdekte Woltman Elpers, zappen mensen weg zodra ze de merknaam zien waarvoor reclame wordt gemaakt. Is hun nieuwsgierigheid bevredigd, dan verliezen kijkers hun interesse.
De belangrijkste conclusie van Woltman Elpers’ onderzoek is dat adverteerders hun commercials per seconde moeten testen en niet als geheel. Om wegzappen tegen te gaan adviseert Woltman Elpers een prikkelende reclame, liefst met humor. “Vermijd te veel informatie en laat niet te vaak het merk zien. Hou de kijker vast en geef aan het einde een beetje informatie. In Amerika wordt dit al toegepast. Daar prikkelen de nieuwste reclames de kijkers met een goeie grap, maar noemen geen merk, slechts een internetsite. Mensen worden nieuwsgierig en bezoeken de site.”
Gemiddeld kost een televisiespot 300.000 euro. “Goede reclame is dus belangrijk,” zegt Woltman Elpers. “Voor de adverteerder die er voor betaalt, voor de commerciële zender die er van leeft, en voor de consument, want uiteindelijk kijkt die televisie voor het amusement. Eigenlijk is goede reclame fijn voor iedereen.”

Gepubliceerd door: Ardris | Categorie: Video's

Google wil het voor bedrijven eenvoudiger maken over te stappen naar zijn zakelijke Apps-suite en introduceert daarom Google Apps Sync for Microsoft Outlook. Met de plug-in kunnen Outlook-gebruikers verbinding maken met Google Apps.

Na het installeren van de Google Apps Sync for Microsoft Outlook-plug-in kan de gebruiker met twee klikken data van Exchange of Outlook naar Googles cloud-infrastructuur migreren. Vervolgens kan de gebruiker zijn Outlook-client blijven gebruiken om Google Apps-onderdelen als Gmail, Google Contacts of Google Calendar te benaderen. Google biedt de mogelijkheid alleen aan in combinatie met de Google Apps Premier- en Education-edities en niet bij de gratis versie.

Voor het synchroniseren van mail maakt Google gebruik van het offline Gmail-protocol en contacten uit Outlook kunnen overgezet worden naar het equivalent van Google. Veranderingen in bijvoorbeeld de kalender van Outlook worden automatisch doorgevoerd in de bijbehorende Google-applicatie en omgekeerd.

Volgens Erik de Muinck Keizer, Territory Manager Google Enterprise Benelux, neemt de plug-in een barrière weg voor bedrijven om Google Apps te gaan gebruiken: "Je ziet dat enkele gebruikers binnen bedrijven gehecht zijn aan hun Microsoft Outlook-interface." Google gaf zijn Apps-suite al eerder de mogelijkheid om samen te werken met Microsoft Exchange en Blackberry's.

Gepubliceerd door: Ardris | Categorie: Trends

Remmert Stipdonk bouwt open source auto's
Na software is ook de auto straks open source. Sinds begin april staat het online collaboration platform (OCP) van Common live. Dankzij dit initiatief van de Stichting Natuur en Milieu kunnen (amateur)ontwerpers van over de hele wereld samen de ultiem duurzame auto ontwikkelen. Remmert Stipdonk (26), bedenker en bouwer van het achterliggende ict-platform, vertelt aan Computable hoe dit project in elkaar steekt.

‘Dubbel open source' - zo zou je de ontwikkeling van het Common-platform (ook wel geschreven als: c,mm,n) kunnen noemen. Niet alleen is de software hierop open source; internetgebruikers met frisse ideeën kunnen (uitgedaagd door de stichting Natuur en Milieu) al hun suggesties visualiseren voor de schone, zuinige én praktische auto van de toekomst.

Remmert Stipdonk is sinds 2007 betrokken bij het in 2005 gestarte project. Als jonge industrieel ontwerper ontwikkelde hij speciaal voor dit initiatief tijdens zijn afstuderen een online co-creatie platform. 'Er bestond op dat moment niks vergelijkbaars', zegt hij. 'Het platform begon met een wiki-achtige opzet waar mensen hun ideeën konden neerzetten. Maar dat was te statisch. Al snel kwamen we erachter dat ontwerpers zo niet denken, die konden daar niet mee uit de voeten. We moesten iets hebben waar ze daadwerkelijk ontwerpbestanden en CAD-designs op konden plaatsen. Samen echt concreet ontwerpen.

Helder gestructureerd
Om te ontwikkelen in open source is een een goed gestructureerd platform nodig. Stipdonk: 'Wil je samen iets bruikbaars ontwikkelen, dan heb je helderheid nodig. Daarom hanteren we een duidelijke indeling: elk project heeft diverse workspaces, met daaronder achtereenvolgens verschillende solutions en de bijbehorende documenten. Een project kan bijvoorbeeld zijn C,mm,n 2.0 - de tweede ontwikkelingsfase van onze auto. Een workspace kan zijn de aandrijving, exterieur design of dashboard, maar ook breder georiënteerde nieuwe gebieden zoals mobility services. Daaronder hangen de verschillende ontwerpen en (deel)oplossingen, en de bestanden die daarbij horen.'

Stipdonk maakte binnen de boomstructuur ook horizontale connecties mogelijk: workspaces kunnen aan verschillende projecten tegelijk worden gekoppeld. Belangrijk, want alle bedachte oplossingen binnen de workspaces moeten natuurlijk goed op elkaar aansluiten om samen een werkende auto te kunnen opleveren. Omdat alles bij het platform draait om crowdsourcing en het verspreiden van goede ideeën voor duurzame mobiliteit, is geheimzinnigheid verboden. 'Het is binnen het platform verplicht om de kennis te delen', zegt Stipdonk. 'Daarom heeft het geen een-op-een instant messaging tussen gebruikers onderling. Alles wat je er doet, is openbaar.'

Moderators
De ongebreidelde vrijheid van open source is mooi, maar wie bepaalt welke deeloplossing het beste is? Stipdonk: 'Van elke workspace wordt de populariteit bijgehouden en gevisualiseerd met een kleur. Zo kunnen moderators snel zien welke workspace het meeste draagvlak heeft binnen de community.' Net zoals iedereen vanuit de hele wereld online kan meedenken, kan ook iedere gebruiker opklimmen in de hiërarchie en doorgroeien tot moderator. Dat loopt via een puntensysteem waarbij activiteit en bijdragen worden beloond. 'Meedoen helpt', vat Stipdonk samen. 'Wie meer bijdraagt, heeft binnen het platform ook meer in te brengen.' Achter de schermen werkt ook het team zelf nog altijd verder aan het OCP. Komende zomer volgen uitbreidingen met onder meer een superuser console en een agendafunctie.

Talent scouting
Of het platform ooit een werkende auto gaat opleveren, is de vraag. De Stichting Natuur en Milieu is geen autofabrikant, en wil het ook niet worden. Stipdonk: 'Ons doel met dit platform is de creativiteit van de massa te gebruiken voor het vinden van de betere ideeën. Oplossingen waar we allemaal wat aan hebben.'

Door al die openheid ligt er iets anders op de loer: talent scouting door bedrijven uit de sector. Stipdonk zelf is daar wellicht het beste voorbeeld van: hij werd vanwege zijn OCP-ontwerp voor het platform door Logica gescout en opgenomen in het afstudeerprogramma Working Tomorrow. Daar ontwikkelde hij het platform verder. Inmiddels werkt hij er in vaste dienst en ontwikkelt hij een soortgelijk OCP-systeem voor ICTU, het ICT Uitvoeringsorgaan van de overheid.

Gepubliceerd door: Ardris | Categorie: Auto van de toekomst

De Mini Coyote, een legale radarmelder die in Frankrijk razend populair is en die vorige week werd geïntroduceerd in België, komt ook naar Nederland. Het p2p-apparaat is gebaseerd op gps- en gsm-technologie.

Nadat het apparaat vorige week in België werd geïntroduceerd, heeft producent Coyote nu de Nederlandse markt in het vizier, zo bevestigt Nicole Thunus van Coyote Benelux tegenover Tweakers.net. Wanneer de Mini Coyote precies op de Nederlandse markt komt en voor welke prijs, kon de woordvoerster nog niet aangeven. Het apparaat, dat wordt ontwikkeld door het Franse Coyote Systems, is in het thuisland van de producent een groot succes; er zijn ongeveer 120 duizend exemplaren van verkocht. De werking van het apparaat berust voor een belangrijk deel op de inzet van de gebruikers.

De Mini Coyote is geen automatisch detectiesysteem zoals dat in een groot deel van Europa is verboden. Bij de dienst van Coyote geven gebruikers middels een druk op een knop zelf aan dat ze een snelheidscontrole hebben waargenomen. De Mini Coyote is voorzien van een gps-ontvanger, zodat de locatie van de auto bekend is. Via gprs wordt de positie vervolgens doorgeseind naar de servers van Coyote. Daarna wordt de radarwaarschuwing doorgegeven aan andere weggebruikers die zich bevinden in het gebied waar de melding vandaan komt. Naast meldingen van automobilisten put de dienst uit een eigen database, waarin de posities van permanente radarcontroles en flitspalen zijn opgenomen.

De Mini Coyote is twee jaar geleden in Frankrijk op de markt gebracht en zal vanaf half mei in België te koop zijn voor 200 euro, inclusief een abonnement van drie maanden. Een abonnement kost daarna 12 euro per maand. Volgens de producent zijn in België 30 tot 50 duizend gebruikers nodig om voldoende meldingen te genereren. De 120 duizend gebruikers in Frankrijk zouden dagelijks voor zes- tot twaalfhonderd meldingen zorgen. Over twee weken introduceert Coyote in samenwerking met gps-fabrikant Goodcap de Coyote-NAV in Frankrijk, waarbij het meldingssysteem is geïntegreerd in een navigatie-apparaat. Het is nog niet bekend wanneer Coyote dit gps-systeem buiten Frankrijk op de markt brengt.

Gelezen op tweakers.nl

Gepubliceerd door: Ardris | Categorie: Auto en ICT